Facebook Linkedin Twitter
Nee zeggen …of ja.

Blog van gewichtsconsulente Natasja WildemanNee zeggen….of ja.

Nee zeggen. We dus het als ouders best vaak. Nee, dat mag niet. Nee, dat wil ik niet. Nee, nee en nog eens nee! En ja? Zeggen we dat ook nog wel eens?

Uit onderzoek blijkt dat kinderen gemiddeld voor iedere ‘ja” die ze krijgen 17 keer “nee” horen. En toch merk ik tijdens gesprekken met ouders vaak dat ze nee zeggen moeilijk vinden. Ze vinden het moeilijk om nee te blijven zeggen als een kind gaat zeuren. En de meeste kinderen zijn juist erg goed in zeuren en door blijven vragen. “Mag ik een snoepje? Ach toe nou, eentje maar…” De meeste kinderen hebben in deze gevallen een langere adem dan hun ouders. Die starten vaak nog wel met nee, maar na een poosje zwichten ze toch en verandert die nee in een ja.

Zeuren

Juist dat gedrag, het niet bij je nee blijven maar het toch veranderen in een ja, dat zorgt ervoor dat kinderen gaan zeuren. Want, zo hebben ze geleerd. Als je maar lang genoeg zeurt,  dan verandert die nee vanzelf in een ja.

Zelf ben ik moeder van drie kinderen en ook die kunnen soms lekker zeuren en doordrammen en uit ervaring weet ik hoe moeilijk het is om dan bij die nee te blijven. Eerlijk gezegd veranderde mijn nee dan ook wel eens in een ja, zeker op dagen dat ik het erg druk had of niet zo lekker in mijn vel zat. Iets dat mijn kinderen overigens feilloos aanvoelden en waarvan ze ook schaamteloos gebruik maakten. Maar ik merkte ook dat ik te vaak nee kon zeggen. Op die momenten voelde ik mij meer een politieagent dan een moeder en omdat ik dat gevoel goed zat was ben ik eens goed gaan nadenken.

Waarom nee en geen ja?

Waarom zei ik vaak nee? Was dat omdat ik het echt niet wilde, of omdat ik die nee gewoon standaard had klaar liggen? Ik heb het roer omgegooid en ben er eens heel bewust op gaan letten. Mijn nee werd vervangen door nadenken. Als de kinderen nu iets vroegen ging ik eerst nadenken. Waarom wil dit kind dit nu op dit moment en waarom zou ik er nee op zeggen? Is het iets dat ik echt niet wil hebben of  kan het wel? Vaak bleek die nee dan toch een ja te mogen zijn. Veel nee zeggen werd dus ook uit automatisme gedaan.

Te vaak ja, kan ook.

Net zoals blijkt bij ouders die te vaak ja zeggen tegen hun kinderen. Ja doe maar, ja is goed…Er wordt niet over na gedacht, er wordt op de automatische piloot gesproken. Opvoeden is keuzes maken. De hele tijd. Wil ik dit wel of niet? Wat is goed voor mijn kind, een ja of een nee? Want laten we even duidelijk zijn, het belang van het kind hoort altijd voorop te staan. Soms is een nee goed voor een kind. Een kind dat overgewicht heeft kan niet altijd snoepen of eten, dan moeten ouders nee zeggen. Soms heeft een kind ook een ja nodig, en door dan nee te zeggen kan je als ouder je kind ook afremmen. Wel belangrijk dus om de balans tussen nee en ja goed te houden.

Door even een momentje na te denken als je kind iets vraagt en je bewust af te vragen waarom je dit wel of niet zou toestaan merk je dat je antwoorden ook worden gerespecteerd. Of het nu een nee is of een ja. En je nee wordt ook echt als nee geaccepteerd. Want je hoeft niet meer te switchen van een nee naar een ja. Je hebt er immers goed over nagedacht.

Wat ook helpt is je kind kort en krachtig uitleggen waarom je iets niet wilt. Belangrijk is wel dat je als ouders op één lijn zit, want ook dat voelen kinderen feilloos aan. Dat ondervond ik ook in de praktijk. “Nee, hoef je niet te proberen, als mama nee zegt blijft het nee.” verzuchtte mijn dochter tegen haar zusje. “Maar probeer het maar bij papa…”

Interessant? Delen met je vrienden ››